Dziadunio

[na podstawie wiersza pt. „Dziaduś” Mieczysława Romanowskiego z 1862 r.] [Ref.] Kibitki stają przed dworem, We dworze światła goreją; Tam stary dziaduś wieczorem Dziatwie i wnukom koleją O bojach za Polskę prawi, I przyszłość ich błogosławi. “Upadlim, ale powstaniem! Nikczemni tylko znikają. Pan bliski ze zmiłowaniem, Gdy serca w dzielność wzrastają — Służcież ojczyźnie wytrwale“ — Wtem we drzwiach stają Moskale. Przelękła wnucząt gromada Do dziadka ciśnie się drżąca; Jak kłosie do nóg mu pada, W oczy się patrzy milcząca; Jęknąć słóweczko się boi. Moskale stoją — dziad stoi. [Ref.] „Miatieżny!“ — sprawnik w tem rzecze — „Na ciebie Sybir jest w prawie. Tyś krzyż postawił człowiecze Za postrzelanych w Warszawie — Ty kochasz plemię to wraże, Car w Sybir odwieść cię każe.“ I skinął, by mu okuli Łańcuchem ręce i nogi. Do dziadka dziatwa się tuli, Mimo żołdaków batogi: „O dziadku!“ — woła ze łzami, „O, broń się! pozostań z nami!“ „Bóg z wami!“ dziaduś odpowie — „Ojczyźnie służcie wytrwale! Ja na sybirskie pustkowie Gdzieś kości moje powalę, Lecz duch mój będzie nad wami W niebiosach między gwiazdami.“ [Ref. (x2)]