Na wschód od Warszawy

Ref. (x2): Oni nie stali bezczynnie*, oni bili naszych dalej, rozbrajali i więzili tych, co chcieli iść ku Warszawie. Myśmy walczyli z Hitlerem, światu pomagali, Lecz Alianci nas sprzedali i zniewolił nas Stalin. Pada Lwów i pada Wilno, płacze Matka Ostrobramska*, w sercach warszawiaków dalej marzenie wolnego państwa. I dość już mam tych bredni, dość mam tego chamstwa, plucia na pamięć ofiar, zapominając o faktach. Wtedy już wielu AK-owców siedziało w więziennych murach, nawet walce z Niemcami – rany po sowieckich kulach. Wywozili ich na Sybir, wywozili ich pod Ural, gdy Polaków mordowała niemieckiego diabła furia. Ci co później tu rządzili służyli jednym i drugim, na sowiecki pomnik Sącz zaciągał długi. Stoją jeszcze w polskich miastach szyderstwa tamtej wojny, a stolica chce odnawiać, pomnik „czterech śpiących”*. Może jeszcze wystawicie pomnik dla eNKaWuDzistów*, Szacunek dla SS-manów* wtłoczcie do młodych umysłów! Może róbcie defilady dla czerwonoarmistów, za Katyń, za łagry, przez lata wiele przysług!… Za strzały w potylice i za Ostrą Bramę, za teatrzyk z Berlingiem w ramach pomocy Warszawie. Za pułapki, podstępy i za rozbrajanie, według planu Stalina wykrwawia się powstanie. Przez brak dostaw i posiłków, zatrzymanych przez Sowietów, giną warszawscy chłopcy i giną kobiety. Nie wytrzyma już dłużej reduta rotmistrza*, nasza stolica zmienia się w zgliszcza. Polska walczy o Berlin, Polska walczy o Anglię, zdobywa Monte Cassino, wyzwala Holandię. Polska walczy ze złem, ale wolna też być pragnie, w Warszawie walczyła sama, jak to już bywało dawniej. Od września ta prawidłowość była nam znana, gdy sąsiad ze wschodu cios nam w plecy zadał. Gdy pierwszego Hitler przekroczył naszą granicę, Zabrakło sojuszników, by pomóc Rzeczypospolitej. [Ref. x2]